nikogo nie ma w domu (1)

czyli gotujemy obiad!

Najpierw Lu starła ser żółty na tarce, bo to jej numer popisowy.

W tym czasie Zaz odmierzała dwie porcje kaszy kuskus

i zastanawiała się o ile kubek jest większy od szklanki.

Potem dziewczęta nachyliły się razem nad zakupioną puszką groszku i po chwili głębokiej zadumy

postanowiły ją otworzyć. Lu porwała z rąk Zaz specjalną machinę do otwierania konserw

i ochoczo zabrała się do odbezpieczania puszki.

Zazie w tym czasie gotowała wodę na kuskus, pilnując, by się skubana nie przypaliła.

Po chwili usłyszała za plecami nerwowe sapanie Lu i jakieś złorzeczenia.

Machina do konserw okazała się dość skomplikowanym przyrządem.

Zaz także nie odbezpieczyła puszki, tłumacząc się, że ona „czegoś takiego” – nie ma w domu.

Well…A groszek w środku. Chwila bezmyślnej refleksji.
W końcu Zazie chwyciła wielki nóż kuchenny (pamiętacie film „Psychoza”?)

i jednym wprawnym ruchem wbiła ostrze w wieczko puszki.

Ssss… Drugi cios. Poszło! Lu odskoczyła i w lekkim osłupieniu patrzyła na Zaz,

która zapamiętale sztyletowała puszkę groszku.
Po nożu przyszedł czas na widelec służący jako dźwignia do rozginania blachy i – koniec końców –

groszek został szczęśliwie wytrząśnięty – wypukany – pazurami wydrapany

przez niewielki otwór w wieczku. Zaz była z siebie dumna.

Kolejny numer popisowy należał do Lu, która – krojąc kiszone ogórki – stwierdziła z przerażeniem,

że zapomniała je obrać! Przez chwilę obie się zastanawiały – kiszone się obiera czy nie?

Uzgodniły, że nie i Lu siekała je dalej.

A potem – normalka – rozgotowany kuskus, ser, groszek, ogórki, jajko, przyprawy. Wyszło niezłe.
Zjadłyśmy na balkonie, popijając herbatą, słuchając Cardigans i gadając o

rozdziale kościoła od państwa w kontekście aktu supremacji z XVI wieku. noszkurwa.