pisanie tej magisterki

to wojna.
Wojna, którą toczę sama ze sobą, z chaosem rozbieganych myśli i twardą materią słowa pisanego,

która nijak nie chce uformować się w dyskurs naukowy, przybierając raz po raz kształt pamfletu,

pure nonsensowego żartu czy dadaistycznej układanki.

Jak mam produkować teoretyczno-krytyczne wersety na temat mojej Ukochanej (od czasów liceum) Prozy Pewnego Pana,

gdy na usta ciśnie mi się jedno: „panie psorze! to jest po prostu k…wa piękne!!!”
No, ale czy za taki patetyczny wykrzyknik dadzą mi tytuł magistra?!
Coś czuję, że mieliby pewne opory (rzecz jasna – natury formalnej)

Więc piszę tę pracę. Toczę te wojnę.
Mam nadzieje, ze nie zabraknie mi amunicji, bo – jak na razie –

w ramach rozrywki strzelam sobie do postmodernistów jak do kaczek!
Padają jeden po drugim.