– ale powiedz, dlaczego ty taki jesteś?! – nie wiem, kurwa. no nie wiem…      

CZYTAJ

dawno temu przez dzieląca nas rzekę przerzuciłam drewnianą belkę. i cofnęłam ją. potem przerzuciłam gałązkę jabłoni. i cofnęłam ją. ostatnio zabrałam nawet źdźbło trawy. jeśli dotąd nie zrozumiałaś mojej obecności, może teraz zrozumiesz moją nieobecność.      

CZYTAJ

jutro kolejny dzień mierzenia się z tym wszystkim. znów będziemy przedzierać sie przez upał, łzy i usilne próby tłumaczenia sobie nawzajem, że tak właśnie miało być, że nic nie dało się zrobić, że przyszedł ten czas, a kolejne dni i tygodnie byłyby jedynie pasmem Jej niewysłowionego cierpienia. stąpamy teraz wąskimi…

CZYTAJ

czyli przyjaciele i taborety.      

CZYTAJ

budka się zamknęła we mnie.

CZYTAJ

w czwartek, 14 czerwca 2007 roku, o godzinie 18.05 Zosia poszła na kawę z Basią, której nie widziała od prawie 15 lat. Umawiały się na to spotkanie od kilku tygodni i w końcu dziś, późnym popołudniem, kiedy zelżał już słoneczny skwar, a miasto z wolna zwijało swój zgiełkliwy majdan, Zosia…

CZYTAJ

śmiać mi się czasem chce z tych wszystkich rzeczy/ludzi/sytuacji, którymi na co dzień zwykłam się przejmować, obgryzając paznokcie i gubiąc się w domysłach. dziś, być może wyjątkowo, ale jednak, odczuwam jakąś wewnętrzną spójność. wszystko, co ważne – znajduję teraz w zasięgu mojego wzroku, słuchu i wyciągniętej ręki. jest mi lekko.…

CZYTAJ

dni ostatnie ująć w słowa najprostsze – od smutku po miłość, od nadziei po radość, od rozczarowania po zdegustowanie. od ludzi najbliższych po zupełnie obcych (albo tych, którzy nagle stali się obcy), od świtu do zmierzchu i dalej w noc, w głąb. mam swój katalog krytycznych błędów systemu i uczę…

CZYTAJ