to wszystko dzieje się już poza mną. twój świat toczy się beze mnie.
twoi ludzie żyją beze mnie i ty też żyjesz beze mnie.
więc czemu ja nadal mam żyć z tobą, przy tobie, dla ciebie?
martwić się, rozmyślać i drżeć – wyczekiwać, nasłuchiwać, łaknąć.
kołysać cię w myślach, otulać słowami, tęsknić i pożądać,
budzić się i zasypiać z twoim imieniem w głowie,
skręcając się z bólu na samą myśl o tym, że już nigdy i nic.
więc skoro już nigdy i nic, to niby czemu miałabym w tym trwać?
dla kogo miałabym się tak spalać? na kogo miałabym tak czekać?
masz rację, uczucie to nie drabina, którą wystarczy trochę przyciąć –
tak by z miłości pozostała wygodnie dopasowana przyjaźń.
to uczucie to kombinezon szyty na miarę,
z zepsutym zamkiem błyskawicznym – raz otworzysz i już nie zapniesz.
jeśli go z siebie zdejmę, dla ciebie nie zostanie już nic.
Autor: Olga Gromek (Zazie)
Tekst autorski opublikowany na zazie.com.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Dodaj komentarz