kolejny dzień życia Głodzisława nie zapowiadał nic szczególnego… – poranne napieprzanie budzikiem,
złosliwe okupowanie łazienki, rutynowe szturmowanie lodówki oraz upierdliwe naprzykrzanie się domownikom.
nihil novi sub sole, z nudów zwariować można…
przeżuwając leniwie porannego muffina i siorbiąc przesłodzone kakao, Głodzisław wpadł na genialny w swej prostocie pomysł…
pobiegł na przystanek autobusowy i z właściwą sobie gracją napchanego po kokardę trzmiela
wpakował się do autobusu linii E-4 i rozsiadł wygodnie. dla kurażu puścił sobie kilka wiatrów w barwne obicie fotela.
– koniec tego wegetowania na tarchomińskim zadupiu! dosyć plucia przez balkon na przechodzące staruszki
i zrzucania torebek z wodą na matki z dziećmi! starczy juz tego szczania
do skrzynek z pelargonią i rozgniatania much na firance!
czas na prawdziwą przygodę! stolyco, przybywam!!!
– Ehe… ehehe… – podekscytowany Głodzisław trzydzieści sześć razy przejechał się ruchomymi schodami, a następnie…
… przeczołgał się pod bramka biletową, ugryzł w ogon jamnika pani wacławy
i świńskim truchtem pośpieszył na spotkanie z (centy)metrem.
rozpychając się łokciami i sapiąc, zajął strategiczne miejsce w pierwszym wagonie.
kiedy pociąg ruszył, Głodzsław rozpoczął recital piosenki biesiadnej dla pasażerów.
– dobra, wyłażę na powierzchnię!
początkowa niepewność i onieśmielenie wszechobecnym tłumem szybko ustąpiły miejsca prawdziwej naturze Głodzisława…
jak rasowy japoński turysta – nasz bohater z maniakalnym uporem pozował na tle wszystkich napotkanych zabytków
okazał się wytrawnym wielbicielem socrealistycznego monumentalizmu
odkrył także kolejny czakram Ziemi, zlokalizowany pomiedzy energetyczną fontanną PKiN a przenośną toaletą TOY TOY.
fotki z gwiazdami kultury i sztuki
– M jak Mickiewicz… eee… czy piszą o nim na Pudelku?
krótka drzemka na kolanach przystojnego budowniczego polski ludowej.
– O_o… chyba ktoś mnie śledzi…
– Przecisnę się niezauważony…. Kheee…
– Mam koparkę i nie zawaham się jej użyć! – krzyknął Głodzisłąw, wymachując wielką łyżką.
nastepnie przesiadł się do stojącego pod Pałacem Kultury autokaru wycieczki szkolnej ze wsi Boczki pod Łowiczem
kiedy znudziło mu się już eksplorowanie otaczającej go rzeczywistości i zuchwałe anektowanie kolejnych jej elementów,
Głodzisław oddał się refleksjom w cieniu drzew oraz szlachetnym lekturom pism mędrców wschodu…
rzecz jasna najbardziej zafascynował go rozdział poświęcony osiąganiu oświecenia poprzez szczelanie z lyścia w papę
ale i te emocjonujące fragmenty wkrótce go znudziły. zapadł więc w popołudniową drzemkę…
… i przyśnił mu się dziwny, naprawdę dziwny sen…
ale szybko otrząsnął się z niego, wypijając duszkiem pół butelki cytronety
– Akuku, leszcze! Eeehehe…rzondze… – zasapał złowieszczo Głodzisław i spuścił sie po rynnie…
na zapuszczone podwórko. smugi światła pląsające po jego ryju dodawały mu demonicznego uroku
Głodzisław poczuł, że jest w swoim żywiole… przechodził kolejne ogrodzenia, śmietniki i rupieciarnie…
żywo zafascynowała go idea elektryczności oraz struktura cumulusów
chwile później okoliczna roślinnośc pozwoliła mu pozbyć się nadmiaru szkodliwych ładunków dodatnich…
czując dojmujący głód – Głodzisław zdefraudował środki na zakup pożywienia
a kiedy się posilił…
udał się do kina na film moralnego niepokoju
po którym poczuł się nieco niewyraźnie…
nie stracił jednak animuszu i widowiskowo dosiadł narowistego moto-rumaka
którym zaraz wjechał w sam środek parady lokalnych dewiantów…
przydzielono mu obowiązkową chorągiewkę oraz listę haseł do wykrzykiwania…
machał więc zawzięcie i darł się, ile sił w płucach…
czym zjednał sobie szczerą sympatię jednej z mistrzyń ceremonii…
potem wiadomo… – autografy, oklaski, fotki z okolicznymi celebrities z parku łazienkowskiego
oraz czilaut na trawie
jeszcze kilka leniwych ruchów chorągiewką
i rozpaczliwy telefon: – „Halooo… jestem mały, biedny, głodny i do domu daleeeekoooo….”
dotarłszy na „tarchomińskie zadupie”, Głodzisław uzupełnił niedobory prowiantowe
i oddał się poobiedniej sjeście na balkonie
wieczorem poprawił sobie jeszcze nastrój potrójnym cappucino
i pokornie skłonił się świętemu wizerunkowi…
– dziękuję ci, boziu za ten wspaniały dzień… jutro chciałbym pobawić się w strażaka, czy mogłabyś więc podpalić osiedlowy śmietnik…?
__________________________________________________________________________
z tego miejsca chciałabym podziękować Mamie, Tacie, Polsce i Matce Boskiej
oraz Krecikowi, Miszczyni, Blue, Lucy oraz Marcinkowi za pomoc w realizacji mojego kretyńskiego pomysłu.
specjalne podziękowania należą się Pleśniakowi, który nie przydał się absolutnie w niczym, ale mimo wszystko :***
luv ya!
Autor: Olga Gromek (Zazie)
Tekst autorski opublikowany na zazie.com.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Dodaj komentarz