cząsteczki wody rozproszone w szarym powietrzu. już nie mgła, a jeszcze nie deszcz.
osiadają bezgłośnie na włosach i twarzy. i powoli przenikają do szpiku. idąc kruczą, pomyślałam –
że gdybym była szczęśliwa, to dzisiaj – o tej porze, na tej ulicy, w tym srebrzystym świetle –
byłabym chyba najszczęśliwsza. tymczasem – jedynie – jestem. sobie. tak po prostu. sobie. nic więcej.
i pomyśleć, że od zawsze zmagałam się z jakąś cierpką nutą cudzych dramatów, nerwic i depresji
lub mdłym posmakiem czyjejś bezpłciowości, nudy i życiowej inercji.
w końcu poznaję swój własny smak.
uczę się od nowa mojego języka.
jest koloru koralowego. bez nalotów i naleciałości.
Autor: Olga Gromek (Zazie)
Tekst autorski opublikowany na zazie.com.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Dodaj komentarz