minął kolejny. od wczoraj moja mała daruma patrzy na mnie czujnie swoim jednym okiem.
mówię jej: – będzie, dobrze. przecież mnie znasz. to nic, że w tym roku znów wpieprzę się
w tysiąc historii rodem z czeskiej kinematografii lub wenezuelskiej telenoweli,
to nic, że będę gnała na oślep, przeskakiwała pionowe ściany i potykała się o własne nogi.
to nic. przynajmniej żadna z nas nie będzie się nudzić.
znasz mnie, przecież. więc pilnuj. i oka nie ze mnie spuszczaj.
trzymaj mnie mocno na sznurku
jak narowistego źrebaka na wielkiej pardubickiej,
jak kolorowy latawiec w czasie wichury,
jak pół prosiaka w pochmurny dzień.
Autor: Olga Gromek (Zazie)
Tekst autorski opublikowany na zazie.com.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Dodaj komentarz