żywcem cię wytarmochin!

 

przez prawie 8 lat żyłam tu, cierpiałam, mieszkałam, radowałam się, płakałam,
spałam, jadłam, kochałam się, szalałam, pisałam, walczyłam z fobią blokowiska –

wmawiając sobie, że jest dobrze i że mi pasuje. otóż nie. przyznaję, że nie.Tarchomin (nazwany przez SuperBadiego – Tarmochinem) w rzeczy samej wytarmosił mnie emocjonalnie,

dając mi zarazem bezpieczną przystań na pierwsze lata życiowej samodzielności.

 

a teraz z lekkim sercem mówię: ĄĘ Goodbye, Tarchomę!

– Mama, cy my siem musimy pseplowadzać? Misur kocha mieskanko z zascanym dywanem!

 

– Mamo, oszarałaś! szecież ja, cyri kapitan Biedrona, mam tu sfój osiedrowy fankrup!

 

no to patrzcie, kulfony mamusine:   oto wasza spacerowa polanka. pełna dotąd cudownych chaszczy i rozłożystych drzew.

mili panowie z jotwu konstrakszyn postanowili, że staną tu trzy betonowe pudełka na ludzi. czyli bloki mieszkalne.

 

 

zaczęli od karczowania drzew. potem wjadą tu buldożery, kopary i reszta parku maszynowego.

bo przecież ludzi trzeba jakoś upchać. piętrowo, nowocześnie, na 30 i 40 metrach, twarzą w twarz albo twarzą do ściany,

posuńcie się, dla wszystkich starczy miejsca pod szarym dachem tarchomina…

 

 

– No dobla, faktycnie… Nie ma tu dra nas jus miejsca… Sie przeprowadźmy sipko!

 

—————————————