fat bottomed girl

stało się. bociany wystartowały z Czarnego Lądu
ku polskim strzechom, bursztynowym świerzopom i dzięcielinie-pale.
słowo się rzekło i nim bocian wiosenny u płota –
ja znów będę piękna, wiotka i jeszcze bardziej powabna niż zazwyczaj.
innymi słowy – odchudzam się. serio.
dotychczas oszukiwałam, ale teraz mówię prawdę.

w niedzielę po raz ostatni nawpierniczałam się słodyczy
celem podkręcenia metabolizmu oraz zwiększenia motywacji wprost proporcjonalej do poziomu poczucia winy,
a od poniedziałku – no wiecie… smutek i żal oraz gotowany drób z gotowanymi warzywami.

plus tajski masaż aromatycznymi olejkami,
po którym odblokowała mi się jakaś czakra czy inny kanał energetyczny,
albowiem w domu runęłam nieprzytomna na łóżko i trwałam w śpiączce do rana,
kiedy to o 6.30 zadzwoniła Czmuda, że właśnie wychodzi z domu i idziemy razem na siłkę.

szkurva!

zaspałam!

a przysięgam, że nastawiałam budzik, a Czmuda zadzwoniła akurat wtedy,

kiedy śniłam, że poszłam na basen i właśnie stoję półnaga w szatni

i konstatuję, że zapomniałam kostiumu.

o ‘laboga!

ale od jutra będę nowym lepszym człowiekiem!

ps. drogie Czytelniczki i Czytelnicy – help!

podzielcie się doświadczeniem nie tylko w kwestii odchudzania, ćwiczeń i ohydnych dietek,

ale także w kwestii blogaskowych formuł motywacyjnych – nie wiem, co jest teraz w modzie:

czy wklejać na bloga suwaczki wagi, zdjęcia anorektycznych modelek

czy może raczej zdjęcia opasłych Amerykanek wpierniczających junk food?

zniosę wszystko. tylko nie wiem, co najbardziej działa…