CZYTAJ

od kiedy Zarząd Naszej Sielskiej Krainy Fantazji, Literatury i Sztuki w swej nieogarniętej (nie)mocy zalecił zespołowi kreatywnemu warowanie przy biurkach od godziny 9 rano, zaczęłam się programowo spóźniac. co oczywiście nie umknęło uwadze Czujnych Służb Monitorujących Jakośc i Entuzjazm Rzutu na Taśmę, które poczęły przywoływac mnie do porządku porannymi telefonami.…

CZYTAJ

Syd ma cały świat w tubkach. odkręca, wyciska i nagle się zjawia. kawałek po kawałku. cierpliwie. dokładnie. mieszając. tak poprostu. dla kogoś. w prezencie. z towarzyszeniem psa typu szczeniaczek. mogę tak patrzec i patrzec… o, na bogato. lakierowana święta. Syd i Grac w dziupli z ciepłego światła… w skupieniu. podotykane.…

CZYTAJ

kobiety na skraju są bardzo na serio. odwiedzają samotnie klubowe łazienki i czują się bardzo egzystencjalnie. dwa lustra staja się metaforą ich wewnętrznej dezintegracji. naczytawszy się i przemyslawszy to i owo, podejmują szereg życiowych decyzji, a po drugim piwie zwyczajowo zaczynają palic papierosy stwierdzają na bezdechu:  oboże, boże, ale ja…

CZYTAJ

na debiutancki koncert najlepiej wybrac sobie klub o najbardziej odjechanej nazwie ever, które nikt nie jest w stanie zapamiętac w calosci. na mieście zaczynają wtedy mówic z lekką konspirą: „Rajstopy grają koncert… WIESZ GDZIE” ;> monumentalne praskie podwórko widziało juz niejedną burdę czy też inny happening artystyczny prastare praskie mury…

CZYTAJ

ej, pamiętacie je? beztalentne lachony w studiu nagraniowym z płyty paździerzowej   [klik!] marzące o dziwkach, kokainie i glamurze     [klik!] w komisach meblowych udających 'abbey road studios’     [klik!] to właśnie one – kobiety w średnim wieku, cholernie serio     [klik!] NIE POTRAFIĄ GRAC, NIE POTRAFIĄ…

CZYTAJ

to nie był mój dzień. to nie byłam ja. a jesli już, to tylko częściowo. bo byłam tam tylko przypadkiem, mimochodem, jedną nogą out. dyskretnie starano się nie zauważac – mnie. subtelnie pomijano przy podziale obowiązków. łagodnie wykluczano i ostentacyjnie omiatano wzrokiem. skutek pieczołowicie złożonego wypowiedzenia. a raczej zdecydowanego odsunięcia…

CZYTAJ

czasem człowiek potrzebuje konkretu. pożywnej gutaperki i pakuł, drutu w izolacji, włochatego pędzla czy energetycznego zawijasa w żarówce. konkretu, który sprowadzi go na ziemię, przytrzaśnie palec drzwiami, a język ściśnie ożywczo kombinerkami. konkretu, który wybije mu z głowy sobotni marazm i zaprzęgnie do zajęc miłych, pożytecznych i długotrwałych. ostoją takiego…

CZYTAJ

na pytanie co u mnie – odpowiem zwięźle. co mnie nie zabije, to mnie kopnie w dupę. a konkretniej – to będzie krótka historia o tym, jak w ciągu kilku miesięcy paru specjalistów od siedmiu boleści zabija w ludziach entuzjazm i radosc tworzenia, sprowadzając ich do roli rzemieślników od czarnej…

CZYTAJ